W październiku kupiłem nowy telewizor. W zasadzie to pierwszy telewizor, bo do tej pory telewizję oglądałem za pośrednictwem karty telewizyjnej i tradycyjnego komputera. Spodziewałem się obniżenia kosztów energii, czy tak się stało?

Samsung LE26A451 to telewizor LCD 4 generacji Samsunga. 26 calowy ekran, 110 Watt w trakcie pracy, <1 Watt w trybie stand by. Tyle informacji podstawowych. Postanowiłem sobie zadać pytanie, czy ten telewizor jest ekologiczny?

Po pierwsze trzeba wziąć pod uwagę wielkość ekranu. Im większy ekran, tym większy pobór prądu. Obecnie standardem, jeżeli chodzi o wielkość lcd, są ekrany 32 calowe. W przypadku ekranów o tych rozmiarach pobór mocy to ok. 180 Watt. W przypadku mojego, 26-calowego ekranu – 110 Watt poboru mocy robi różnicę.

Kolejna sprawa, to tryby pracy telewizora. Samsung oferuje możliwość pracy w trybie oszczędności. Są 4 możliwe ustawienia (wyłączony, niski, średni, wysoki). W zależności od trybu zmienia się jasność wyświetlacza.

Dużą wadą telewizora jest pobór mocy w trybie stand by.  Jak w przypadku większości telewizorów, tryb stand by wymaga poboru mocy <1 Watt. To oczywiście pozytywne, natomiast wadą jest, że nie  ma wyłącznika. Po włączeniu do gniazdka telewizor ma jedynie możliwość pracy w tym trybie.

Wracając jeszcze do rozmiarów ekranu, nie ma sensu kupować dużego telewizora do małego pokoju.

A jak kupno telewizora wpłynęło na rachunki za prąd? Patrząc na kolejne rachunki stwierdzam, że oglądanie telewizji na 26 calowym telewizorze kosztuje mnie tyle samo, co na komputerze i ekranie 17 calowym.

Gdyby ktoś z Was decydował się na kupno telewizora, przy planowaniu wydatku radzę uwzględnić potrzebny rozmiar ekranu w stosunku do powierzchni pokoju oraz do jakości posiadanego łącza. Przy zwykłej antenie jakość obrazu na mniejszym ekranie może być wyższa, niż na większym. Ważny jest też pobór mocy (180 Watt dla 32 calowych ekranów to przyzwoity rezultat). Sprzedawcę spytajmy się także o możliwe tryby pracy oraz czy istnieje możliwość całkowitego wyłączenia telewizora.

PS. Tytuł posta jest troszkę na przekór moim wrażeniom. Generalnie uważam, że Samsung LE26A451 to ekonomiczne i dość ekologiczne rozwiązanie.

W ciągu roku nawet najmniejsze gospodarstwo domowe produkuje setki kg śmieci. Czy należy wyrzucać wszystko, czy na śmieciach da się zarobić?

Odpowiedź raczej rozczaruje. Obecnie skup surowców wtórnych i różnego rodzaju odpadków z domowego gospodarstwa raczkuje. Jestem przeciwny sprowadzaniu ekologii do zarabiania pieniędzy. Dlatego zachęcam wszystkich do postawy proekologicznej w imię szeroko pojętej odpowiedzialności społecznej.

Wracając do tematu, czy odpadki da się sprzedać? Między bajki możemy włożyć stwierdzenie, że opłaca się jechać do skupu, mając 30 kg makulatury.

Są natomiast 2 rodzaje śmieci, którymi warto się zainteresować. Są to:

• butelki zwrotne
• tonery i głowice po tuszach do drukarek

Kiedyś w Polsce istniał obrót wtórny wieloma typami butelek. Od ćwiartek po wódce, przez butelki po oranżadzie i piwie, po butelki po winach i wódce. Obecnie aktywnie skupuje się przede wszystkim butelki po piwie. Za każdą można dostać ok. 35 groszy.

Zdecydowanie polecam zbierać zużyte tonery do drukarki. Można zarobić na nich od 3 złotych do nawet 30 (tańsze w skupie są pojemniki na tusze do drukarek atramentowych, droższe – do laserowych). W sieci jest kilkadziesiąt firm zajmujących się skupem zużytych tonerów.

Ile jest warta ekologia polegająca na sprzedaży wymienionych opakowań? Można zaoszczędzić około 50 zł w skali roku.

A Wy znacie jeszcze jakieś śmiecie, którymi warto handlować?

Długopis jest nieodłączną częścią naszego życia. Wykorzystujemy go codziennie. Dlatego chętnie bierzemy jednorazówki. Czy to podpisujemy umowę w banku, czy też jesteśmy w pracy, czy uczestniczymy w promocji jakiegoś produktu. Długopisów nigdy za wiele. A gdy się skończy wkład, bez namysłu wyrzucamy długopis do śmieci.

Problem znika? Niekoniecznie. Nasza jednorazówka, której cykl wykorzystania trwał 2-3 tygodnie, będzie jeszcze się dłuuugo rozkładała.

I tutaj zaczyna się opowieść o firmie Lecce Pen. Jak sama nazwa wskazuje, Lecce Pen zajmuje się produkcją długopisów, przede wszystkim dla celów reklamowych. To właśnie od tego typu firm nasze banki, sklepy i markety zaopatrują się w długopisy z nadrukami reklamowymi.

Warto napisać o dwóch produktach – długopisach wytworzonych na bazie tworzywa Mater-Bi oraz Ecoallene. Mater-Bi to w skrócie tworzywo bazujące na skrobi kukurydzianej (oczywiście nie modyfikowanej genetycznie). Jest to tworzywo całkowicie biodegradowalne. Natomiast Ecoallene pochodzi z recyklingu kartoników po napojach (75% papier, 20% polietylen, 5% aluminium). W tym przypadku odpady z odzysku długopisu są granulowane – otrzymujemy surowiec wtórny, a celuloza odzyskiwana.

Więcej na temat ekologicznych długopisów przeczytacie na stronie – www.leccepen.com.pl.

Na koniec zamieszczam wyniki mojego empirycznego testu, w ktorym sprawdzałem biodegradowalność materiału. Skuwka od długopisu wykonanego z materiału Mater-Bi przez 6 miesięcy znajdowała się w połowie zakopana w ziemi (dokładnie w doniczce. Oto efekty:

<

p style=”text-align: justify;”>

Rozkład w ciągu pół rkou

Koszty takiego długopisu są wyższe, niż tradycyjnych, ale czego się nie robi dla dobrego PR firmy. Redakcja Ekofan.pl również zachęca do takiej formy promocji .

Codziennie ekologia, to hasło przyświecało nam, gdy tworzyliśmy niniejszą stronę. Będą tutaj poruszane zagadnienia dotyczące ekologii w naszych domach, oszczędnościach wynikających z tego zarówno dla naszego portfela, jak i korzyściach dla środowiska.

W serwisie zamierzamy poruszać tematykę:

• nowoczensych, ekologicznych technologii
• ekologii i płynących z tego oszczędności w gospodarstwie domowym
• zmian prawnych związanych z ochroną środowiska i idących za tym konsekwencji dla konsumenta
• aktualnych problemów związanych z ekologią

Zachęcamy do dodania strony do ulubionych oraz częstych odwiedzin w naszym serwisie.